ALLMAN BROTHERS BAND - IDLEWILD SOUTH -HQ

Allman Brothers Band – amerykański zespół rockowy powstały w marcu 1969. Allman Brothers była jedną z bardziej znaczących i wpływowych grup rockowych XX wieku. Reprezentowała takie style i gatunki jak hard rock, jazz rock, southern rock, folk rock i country rock, jam rock i blues rock.

Grupę założyli bracia Allmanowie: Gregg (instrumenty klawiszowe) i Duane (gitara) . Nadali jej nazwę od swojego nazwiska (po polsku: "zespół braci Allman"). Dołączyli do nich Dickey Betts (gitara), Barry Oakley (gitara basowa) i Butch Trucks (perkusja). Bracia Allman, podobnie jak i pozostali muzycy, już przed powstaniem grupy, jak i w pierwszych latach jej istnienia intensywnie pracowali jako muzycy studyjni, grając dla całej gamy współczesnych im gwiazd muzyki rockowej i popowej. Wszyscy wnieśli do grupy profesjonalizm, olbrzymie doświadczenie sceniczne i wiele technicznych umiejętności. Spośród muzyków tworzących grupę wyróżniał się jej frontman Duane Allman, który był jednym z najlepszych gitarzystów rockowych swego pokolenia. W pierwszych latach istnienia grupa wydała dwa bardzo dobre albumy, lecz przełomowym momentem w jej karierze był legendarny koncert dany w Fillmore East w Nowym Jorku. Występ zarejestrowany i wydany na płycie stał się perłą w dyskografii grupy i ukazał ją jako jedną z najlepszych rockowych grup koncertowych. W istocie muzyka grupy najlepiej prezentowała się na scenie. Muzycy wprowadzając typowe dla jazzu elementy improwizacji, rozwijali swe krótkie studyjne utwory w długie, niekiedy sięgające 40 minut improwizowane solówki instrumentalne oraz jamy.

Kilka miesięcy po słynnym występie, 29 października lider grupy Duane Allman zginął w wypadku motocyklowym. Rok później w niemal identycznych okolicznościach rozstał się z życiem basista Berry Oakley. Zespół jednak zdołał się pozbierać po tej stracie, pojawiając się w nowym składzie. Dotychczasowy drugi gitarzysta Dickey Betts został wysunięty na czoło. Jego styl gitarowy, w którym wyraźnie słuchać wpływy muzyki country, nadał grupie nieoczekiwane, nowe brzmienie. Zamiast drugiego gitarzysty zatrudniono kolejnego pianistę. Duet instrumentów klawiszowych znacznie pogłębił dotychczasowe brzmienie zespołu. W 1973 w tym składzie grupa osiągnęła szczyt popularności występując na festiwalu na Grad Prix Rececorse w Watkin’s Glen w stanie Nowy Jork, gdzie dzieląc scenę z Grateful Dead i The Band zespół dał wielogodzinny koncert dla 600 tysięcy słuchaczy. Niedługo potem rozpoczął się kryzys w grupie, związany z tarciami wewnętrznymi i problemami z narkotykami. Doprowadził on do rozwiązania się grupy. Zespół zawiązał się powtórnie w 1979, by znów się rozpaść w 1982. Ponowny, tym razem triumfalny powrót na scenę w częściowo odnowionym składzie nastąpił w 1991. Grupa odzyskała formę, nagrywając serię znakomitych albumów. Okres lat dziewięćdziesiątych można uznać za najbardziej płodny artystycznie w historii grupy. Zespół zaznaczył swoje istnienie w XXI wieku nowymi, znakomitymi albumami i trasami koncertowymi. W 2014 Warren Haynes i Derek Trucks ogłosili swoje odejście z zespołu. Ostatni koncert The Allman Brothers Band miał miejsce 28 października 2014 roku w Beacon Theater w Nowym Jorku.

Do największych przebojów grupy należały: Whipping Post, Midnight Rider, Revieval, Blue Sky, Ramblin’ Man, In Memory of Elizabeth Reed, Les Bres in A Minor i High Falls.

 O ile debiutancki album był młodzieńczym bluesrockowym manifestem, to Idlewild South portretuje Allmanów już jako grupę dojrzałą, o wyrazistym i oryginalnym stylu. To już nie tylko mistrzowskie odgrywanie sprawdzonych bluesrockowych tematów. Allman Brothers nabiera typowych dla siebie rumieńców: wyraźnie zaznacza, iż jest zespołem z Południa Stanów, zarówno w tytule płyty, jak i w muzyce na niej zawartej.
Wydaje się, że bardziej do głosu doszedł Dickey Betts – od tej pory obok Gregga główny twórca repertuaru grupy. Można pokusić się o stwierdzenie, że to głównie Bettsowi zespół zawdzięcza pełną krystalizację stylu. To on bowiem skomponował najbardziej allmanowskie utwory. Przede wszystkim instrumentalny In Memory Of Elizabeth Reed. Prawdziwe opus magnum. Prawdziwa perła. Przepiękny, lekko santanowski temat główny gitarzyści podają unisono. Najwspanialszy gitarowy duet świata... Środkową część zaś utworu wypełniają wyborne improwizacje gitar i organów, wspomagane doskonałą grą sekcji rytmicznej. In Memory Of Elizabeth Reed to Allman Brothers w całej swojej krasie. Ale też pozostałe kompozycje Bettsa mogą robić wrażenie. Countryrockowy Midnight Rider z riffem gitary akustycznej ma wiele ekspresji i rytmicznej mocy. Z kolei w Revival typowemu dla Allmanów „rytmicznemu zagęszczeniu” towarzyszą gospelsowe zaśpiewy.
Gregg Allman-kompozytor pozostał bliżej bluesrockowej konwencji, niejako kontynuując swój twórczy zamysł z pierwszej płyty – Don’t Keep Me Wonderin’, Leave My Blues At Home. Wokaliście należą się szczególne pochwały za piękną balladę Please Call Home. Tyle wdzięku i liryzmu nie ma chyba żadna inna allmanowska kompozycja. Głos Gregga tym razem przesycony jest czułością, a jego śpiew przeplatają krótkie, ale jakże piękne frazy Duane’a.
Ciekawostką może być fakt, że na Idlewild South zaśpiewał również Berry Oakley i to zupełnie przyzwoicie. Tu nasuwa mi się dygresja, że na Południu Stanów nie ma chyba muzyka, który nie umie śpiewać. A większość z nich robi to po prostu genialnie. Oakley może nie należy do wybitnych wokalistów, ale wręcz rozsadza go energia. Tchnął naprawdę wiele życia w dość oklepany przecież .już wtedy standard Williego Dixona Hoochie Coochie Man.
Allman Brothers wspięli się na wyżyny. Szczyt był w zasięgu ręki

Spis  utworów:

1. Revival
2. Don't keep me wonderin'
3. Midnight rider
4. In memory of elizabeth reed
5. Hoochie coochie man
6. Please call home
7. Leave my blues at home