COCKNEY REBEL - THE HUMAN MENAGERIE

Steve Harley, ceniony nad Wisłą przede wszystkim za przebój o ofierze miłości „Sebastianie”, zadebiutował jako dziennikarz muzyczny, po czym, tłukąc się przez trzy lata po ulicach Londynu, założył w 1973 roku formację Cockney Rebel. W jej skład weszli gitarzysta i skrzypek Jean-Paul Crocker, basista Paul Avron Jeffreys, klawiszowiec Milton Reame-James oraz perkusista Stuart Elliot. Ten ostatni ponadto zasłynął ze współpracy z takimi sławami muzyki rozrywkowej, jak Kate Bush, Al Stewart czy Alan Parsons Project. Wykorzystujący w miejsce gitary solowej skrzypce Crocker wraz ze śpiewającym zdławionym głosem Harleyem odpowiadają za dystynktywne brzmienie założonej w stolicy Anglii grupy. Tony Drayton zaklasyfikował Steve’a Harleya do grona glam-rockowych gwiazd, na co ten zapewne zasłużył sobie m.in. wykreowanym u zarania kariery wizerunkiem wychudzonego lidera ubranego w trencz i umalowanego na wzór zbliżony do głównej postaci z kultowego obrazu Stanleya Kubricka Mechaniczna pomarańcza (1971). Charakterystyczny makijaż posłużył chociażby promocji „Judy Teen" (1974), drugiego po „Sebastianie” singla, a pierwszego, który odniósł spory sukces, docierając do piątego miejsca listy przebojów w Wlk. Brytanii. Pojawił się on również na okładce jednego z późniejszych przebojów zespołu, „Make Me Smile (Come Up And See Me)” z pierwszego albumu Steve Harley & Cockney Rebel The Best Years of Our Lives, a także przyozdobił czołówkę kompilacyjnego wydawnictwa zatytułowanego po prostu The Cream of Steve Harley & Cockney Rebel. Gwoli ścisłości dodajmy, że w związku z nieprzychylnością prasy, artysta w akcie niepohamowanej autodestrukcji rozwiązał po nagraniu drugiej płyty, The Psychomodo, zespół Cockney Rebel i w jego miejsce w 1975 roku powołał do życia nową grupę Steve Harley & Cockney Rebel.

Pierwszy poważny hit zespołu, „Judy Teen”, nie znalazł się na jego debiutanckim, wydanym w listopadzie 1973 roku albumie The Human Menagerie, gdyż powstał poniewczasie i posłużył głównie powetowaniu strat finansowych EMI po niepowodzeniu „Sebastiana” na Wyspach tudzież zwiększeniu potencjału twórczego lidera w kierunku pisania przebojów. („Sebastian” zyskał największą popularność w krajach Beneluksu). Będąc ciekawą, choć nienadzwyczajną opowiastką o przelotnym romansie nastolatków w lunaparku, „Judy Teen” nie działa tak pobudzająco na zmysły, jak wspomniany, zamykający pierwszą część płyty winylowej niewolnik pożądania „Sebastian”. Ta rozpisana na orkiestrę i zespół rockowy „gotycka pieśń miłosna” została skomponowana przez samego Harleya, a orkiestracji podjął się, znany ze współpracy z Kate Bush i Alem Stewartem, brytyjski muzyk i aranżer Andrew Powell. Wywodzący się z ulicznego chałturzenia pierwszy singiel Harleya jest do dzisiaj jednym z najbardziej pesymistycznych utworów w historii muzyki rozrywkowej. Zawdzięcza to nie tylko przygnębiającej i mrocznej melodii, ale przede wszystkim wyśpiewanym zdławionym głosem lidera gorzkim słowom, które nadają eponimicznemu Sebastianowi cech postaci tragicznej, całkowicie uzależnionej od głosu serca.

Spis utworów:

Side A
1. Hideaway
2. What Ruthy Said
3. Loretta's Tale
4. Crazy Raver
5. Sebastian

Side B
1. Mirror Freak
2. My Only Vice
3. Muriel The Actor
4. Chameleon
5. Death Trip