DYLAN, BOB - GREATEST HITS

Bob Dylan (ur. jako Robert Allen Zimmerman 24 maja 1941 w Duluth[1]) – amerykański piosenkarz, kompozytor, autor tekstów, pisarz i poeta.

Jest jedną z najważniejszych postaci muzyki popularnej ostatnich pięciu dekad. Swój indywidualny styl oparł na wielu gatunkach muzycznych, od tradycyjnego amerykańskiego folku i country bluesa poprzez country do muzyki gospel, rock and rolla, rockabilly, czy angielskiej, szkockiej i irlandzkiej muzyki folkowej, a także jazzu i swingu. Występuje z gitarą akustyczną, elektryczną, keyboardem, harmonijką ustną.

Wczesne utwory Boba Dylana zawierające komentarze społeczne, polityczne, filozoficzne i odwołujące się do literatury ignorowały istniejące konwencje muzyki pop, wpisując się w nurt ówczesnej kontrkultury.

Twórca piosenek uznawanych za hymny pokolenia: Blowin' in the Wind, Like a Rolling Stone i protest songów: The Times They Are a-Changin', Hurricane.

Jego twórczość była nagradzana Grammy, Oscarem i Nagrodą Pulitzera. Został kilkakrotnie wymieniany jako kandydat do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury[2][3][4]. W 2009 otrzymał Narodowy Medal Sztuki, a w 2012 – Prezydencki Medal Wolności.

W 1994 Dylan wystąpił na koncertach w Krakowie i Sali Kongresowej[5], 7 czerwca 2008 roku w warszawskim klubie Stodoła, zaś 5 lipca 2014 był główną gwiazdą Festiwalu Legend Rocka w Dolinie Charlotty (k/ Słupska).

Bob Dylan's Greatest Hits — pierwszy składankowy album Boba Dylana gromadzący jego najpopularniejsze nagrania z lat 1962-1966 i wydany w 1967 r.

Jest to pierwszy zbiorczy album Boba Dylana. Dokonano wyboru jego najpopularniejszych utworów, zwłaszcza tych, które ukazały się na singlach.

Po motocyklowym wypadku Boba Dylana w lipcu 1966 r. i jego odosobnieniu się w Woodstocku, firma Columbia stanęła przed dylematem, co dalej robić, gdyż wszystkie kontrakty Dylana z wiadomych przyczyn zostały zerwane. Nie wiadomo także było, kiedy w ogóle artysta pojawi się znowu w studiu nagraniowym i kiedy uda się na jakieś tournée. Równocześnie było to apogeum popularności muzyka w latach 60., jeszcze wzmocnionej przez jego nagłe zniknięcie.

Columbia postanowiła tę popularność wykorzystać i wydała jego pierwszą kolekcję 10 piosenek, z których właściwie wszystkie zostały uprzednio wydane na singlach.

Publiczność była tak spragniona nowego albumu Dylana, że nieoczekiwanie składanka ta cieszyła się olbrzymią popularnością. W USA dotarła do miejsca 10 i znajdowała się na liście najpopularniejszych albumów przez 21 miesięcy[1]. Był to pierwszy album Dylana, który osiągnął status platynowej płyty[2].

Tym samym cele Columbii zostały osiągnięte. Firma zarobiła pieniądze, utrzymała nazwisko artysty na rynku i roznieciła zainteresowanie jego ewentualnym następnym albumem.

Okładka i zdjęcie zostały wykonane przez Rowlanda Schermana. Scherman sfotografował Dylana podczas jego koncertu 28 listopada 1965 w Waszyngtonie. Po wydaniu albumu w marcu 1967 r. okładka i zdjęcie otrzymały nagrodę Grammy.

Wczesne wydania albumu zawierały słynny "meduzowaty" plakat Dylana; jego czarną twarz (profil) okalały wijące się różnokolorowe włosy przypominające węże. Być może dlatego album był o dolara droższy od innych wydawnictw tego typu.

Wznowienie albumu w 1997 r. zawierało inną, dłuższą wersję "Positively 4th Street".

Spis utworów:


1. Blowin' In The Wind
2. It Ain't Me Babe
3. Times They Are A Changin'
4. Mr Tambourine Man
5. She Belongs To Me
6. It's All Over Now Baby Blue
7. Subterranean Homesick Blues
8. One Of Us Must Know
9. Like A Rolling Stone
10. Just Like A Woman
11. Rainy Day Women 12 And 35
12. I Want You