KORA - PING PONG

Pięć lat temu Kora podjęła bardzo odważna decyzję: rozstała się ze swoim kompozytorem, byłym mężem i liderem zespołu Maanam – Markiem Jackowskim. Maanam w 1980 roku rozpoczął erę nowego rocka i stworzył soundtrack do solidarnościowej rewolucji. Przez 30 lat Kora i Maanam wymawiało się jak kiedyś: Partia i Lenin.
I ten świetny wygodny układ Kora zostawiła. Był to skok na głęboka wodę. Przez pięć lat Kora szukała muzyków, producentów, eksperymentowała i czasami błądziła. Od roku skład muzyków ustabilizował się. Znalazł się też świetny kompozytor i gitarzysta: Mateusz Waszka Waszkiewicz . On jest autorem prawie wszystkim utworów na płycie PING PONG. Krzysztof Amik Skrzyński – solowy gitarzysta Kory to artysta, którego indywidualny energetyczny akordowy styl grania na tym instrumencie jest syntezą Hendrixa, Page’a i przede wszystkim Jacka White’a. W czasie koncertów fani proszą go by jego solówki trwały jak najdłużej. Jeżeli Waszka i Amik to nowy narybek na polskiej scenie rockowej, to Marcin Ciempiel i Artur Hajdasz to weterani polskiej nowej fali. Ciempiel, którego Kora sprowadziła z Kalifornii grał już w Oddziale Zamkniętym, Maanamie, Aptece i Wilkach. Hajdalon, syn perkusisty legendarnych Breakoutów walił w bębny w Pudelsach, Homo Twiście, Aptece i Made In Poland.
I wreszcie piąty instrument – Kora. Na tej płycie jak na żadnej poprzedniej Kora doszła do perfekcji w wyrażaniu złożonych emocji dorosłej, świadomej siebie i refleksyjne nachylonej nad kondycją świata, kobiety. Głos Kory jest zarazem świeży i dojrzały. Dziewczęcy i głęboki.
Większość tekstów na płycie tak jak to się działo w wypadku kilkunastu albumów Maanamu napisała Kora. Jednym z wyjątków jest tytułowy Ping Pong.
To tekst, który Kora wyłuskała z poematu przemyskiego poety Józefa Kurylaka Bicie mojego serca. Ping Pong to tajemnicza piosenka, zaśpiewana z punkową brawurą, opowiadająca o odwiecznej walca dobra i zła: szatana, którego obciążamy swoimi winami i anioła, któremu nie chcemy przypisać swoich zasług. W tekście pojawia się niczym deus ex machina pytanie: skąd to dziecko, skąd. Akurat my wiemy skąd, ale zostawiamy słuchaczom przestrzeń do domysłów. Spójrz prosto w oczy chwili to zbudowana przez Korę z Napowietrznych zdań malarza i poety Ryszarda Grzyba piosenka o bardzo zabawnym tekście. Strefa ciszy to już tekst samej Kory. Poetycki manifest i głębokiej ekologii. Subiektywna wizja przyrody zmęczonej destrukcyjną obecnością człowieka w jej sferze. Nigdy nie zamknę drzwi przed tobą, Jedno słowo wszystko zmienia, Jak narkotyk i Radiowa fala to utwory z których Kora jest najbardziej znana: rockowe erotyki, wyznania miłości dojrzałej, pełnej wyrozumiałości i ciepła kobiety wobec tego drugiego: partnera, męża, kochanka. Przepis na szczęście to piękna ballada, w której słychać reminiscencje z pobytu kory w Brazylii, w stanie Bahia, gdzie co wieczór Kora oglądała jak dla ochłody pławiono konie w rzece wpadającej do gorącego Oceanu.
Żmija – prześmiewcza piosenka o codziennych rytuałach miejskiego biznesmena biorącego udział w codziennej gonitwie szczurów a raczej żmij.
I na koniec Nie jestem biała i nie jestem czarna- piosenka autotematyczna, rozliczanie się Kory z własną niejednoznaczna, płynną i zmienną niczym rtęć tożsamością.
Ping Pong jest albumem bardzo bogatym brzmieniowo: gitarowym pojedynkiem Amika i Waszki,za którym pulsuje mistrzowska sekcja rytmiczna.
Kora jest w swojej najlepszej formie w życiu. Płyta ta może śmiało stanąć na półce obok Nocnego patrolu i Róży. Tym bardziej że wyprodukował ją w swoim studio sam mistrz Rafał Paczkowski. Zdjęcia to albumu zrobił Andrzej Tyszko, collage – Kamil Sipowicz a wszystko złożył w graficzną całość Mateusz Jackowski.

Spis utworów:

1. Ping Pong
2. Strefa Ciszy
3. Przepis Na Szczęście
4. Radiowa Fala
5. Nie Jestem Biała I Nie Jestem Czarna
6. Spójrz W Oczy Chwili
7. Nigdy Nie Zamkne Drzwi Przed Toba
8. Czarna Żmija
9. Jak Narkotyk
10. Jedno Słowo Wszystko Zmienia