MITCHELL, JONI - HEJIRA (SILVER VINYL)

Istnieją albumy, które tworzą niepowtarzalne uczucie. „Hejira” Joni Mitchell (1976) jest jednym z nielicznych dzieł sztuki w muzyce pop, albumów, na których wszystko pasuje - od tekstów po oprawę graficzną. Prawdopodobnie najbardziej melancholijny album Mitchell, jego dziewięć raczej oszczędnie zaaranżowanych, niezwykle introwertycznych piosenek odzwierciedla dokładnie nastrój, który sugeruje okładka z przodu: niekończąca się przestrzeń samotnej autostrady, zimowy chłód pokrytego śniegiem pola. Nazwany na cześć historycznej ucieczki proroka Mahometa z Mekki do Medyny w 622 r. n.e., symbolizuje odosobnienie, wewnętrzną refleksję i poszukiwanie sensu.
Jest to rodzaj muzycznego filmu drogi, stworzonego podczas długiej podróży przez Stany Zjednoczone, z Maine na wschodnim wybrzeżu z powrotem do Kalifornii. Joni Mitchell opowiada o noclegach w motelach i przelotnych znajomościach („Coyote”, „Blue Motel Room”, „Furry Sings The Blues”, „A Strange Boy”), snuje rozważania o bratnich duszach, jak tragicznie ranna pilotka Amelia Earhart („Amelia”), filozofuje o wewnętrznym konflikcie między pragnieniem wolności i zakorzenienia („Song For Sharon”, „Refuge Of The Roads”) a niemal narcystycznym poszukiwaniem siebie („Hejira”). W jakiś sposób album oddaje również ducha zanikającej ery flower power, gdy rozczarowanie wkraczało do muzyki pop wraz z punkiem.
Oprócz charakterystycznej gry Mitchell na gitarze, legendarny basista fusion Jaco Pastorius jest muzycznie urzekający. Dzięki swojemu niepowtarzalnemu stylowi gry na bezprogowym basie, zapewnia melodyjny fundament w utworach „Coyote”, „Hejira”, „Black Crow” i „Refuge Of The Roads”. Jedenastu muzyków sesyjnych obejmowało gitarzystę Larry'ego Carltona i Neila Younga, który rozpakował swoją harmonijkę do „Furry Sings The Blues”.
Uderzająca jest niezwykła długość większości utworów Joni Mitchell, które - jak w przypadku „Song For Sharon” - czasami osiągają osiem i pół minuty.
„The Asylum Years” (1976-1980) dotyczy inspirowanego jazzem brzmienia Joni Mitchell na albumach studyjnych z końca lat siedemdziesiątych - »Hejira« (1976), »Don Juan's Reckless Daughter« (1977) i »Mingus« (1979) - oraz albumie koncertowym »Shadows and Light« (1980). Słynny basista i kompozytor - i wieloletni współpracownik Mitchella - Jaco Pastorius można usłyszeć na każdym z czterech albumów w tym zestawie, wraz z innymi znanymi wielkimi jazzu, takimi jak Charles Mingus i Herbie Hancock. Albumy zostały zremasterowane.

Spis utworów:

1. Coyote (2024 Remaster)
2. Amelia (2024 Remaster)
3. Furry Sings the Blues (2024 Remaster)
4. A Strange Boy (2024 Remaster)
5. Hejira (2024 Remaster)
6. Song for Sharon (2024 Remaster)
7. Black Crow (2024 Remaster)
8. Blue Motel Room (2024 Remaster)
9. Refuge of the Roads (2024 Remaster)