PORTISHEAD - THIRD

Grupa Portishead została założona w 1991 roku w Bristolu przez Geoffa Barrowa, Beth Gibbons  i Adriana Utley'a. Współzałożyciel grupy – Barrow - wcześniej pracował jako dźwiękowiec i miał okazję współpracować z takimi sławami jak Massive Attack czy Tricky. Gibbons natomiast próbował swoich sił jako piosenkarka w pubach, a Utley grał ze składami Johna Pattona  i The Jazz Messenger.

Działalność zespołu rozpoczęła się od nagrania ścieżki dźwiękowej do filmu "To Kill a Dead Man" – wspólne dzieło tria tak się spodobało, że muzycy otrzymali kilka propozycji od różnych wytwórni płytowych, ale ostatecznie zdecydowali się na współpracę z Go!Beat.

W 1994 ukazał się pierwszy krążek Portishead, zatytułowany "Dummy". Album szybko stał się bardzo popularny i znalazł wielu nabywców po obu stronach oceanu. Najbardziej rozpoznawalne single z tej płyty to "Sour Time" i "Glory Box". W roku 1995 zespół został uhonorowany nagrodą Mercury Music Prize. Rok 1997 to kolejna płyta zespołu - zatytułowana tym razem po prostu "Portishead". Mimo jednak większego zaangażowania twórców i jej dopracowania, krążek nie odniósł tak wielkiego sukcesu, jak debiutancki album.

Po wydaniu koncertowego albumu "Roseland NYC Live" w 1998 roku, każdy z członków Portishead zaczął zajmować się indywidualnymi projektami. Na kilka lat, słuch o zespole zaginął. Dopiero w 2005 roku, Barrow, Utley i Gibbons spotkali się ponownie i zagrali w Bristolu koncert na rzecz ofiar Tsunami. Przy okazji występu, padły informacje o tym, że formacja pracuje nad swoją trzecią płytą. W roku 2006 na portalu MySpace ukazały się dwa premierowe utwory zespołu.

Album "Third" ukazał się w 2008 roku. - Zniechęcony niezbyt szczerymi gestami nieoczekiwanych reaktywacji, naprawdę chciałem doszukać się czegoś w "Trójce", przynajmniej jakiegoś gestu wyrachowania. Tymczasem po wielu przesłuchaniach podtrzymuję zdanie, że jest to dobra płyta. Jest czymś więcej niż prostackim kalejdoskopem klimatów ułożonych ręką sprawnego producenta, który znalazł kilka wpadających w ucho, filmowych sampli (patrz Moby). Nie pozostawia wreszcie wrażenia odegrania jednorazowego teatru dla najwierniejszych fanów, których ten comeback jeszcze obchodzi. Cóż, jednego możemy być pewni: trip-hop definitywnie umarł i nic go już nie wskrzesi. Dla Portishead należą się jednak brawa za to, że przekroczyli samych siebie (nie mówiąc o fanach), zaskoczyli dziennikarzy i wydali album, który nie jest katastrofą. Czy trzeba o lepszą rekomendację? - pisał w recenzji Kamil Antosiewicz.

Spis utworów:

1. Silence
2. Hunter
3. Nylon Smile
4. The Rip
5. Plastic
6. We Carry On
7. Deep Water
8. Machine Gun
9. Small
10. Magic Doors
11. Threads