SAVOY BROWN - SONGS FROM THE ROAD

Autobus turystyczny. Drzwi do sceny. Soundcheck. Czas na przedstawienie. To jest życie w trasie: późnonocny świat wędrujących reflektorów, szumiących wzmacniaczy i dopingujących nieznajomych, który jest pierwszą miłością i naturalnym środowiskiem Kim Simmonds. Kiedy Savoy Brown wkracza do miasta w nowoczesnej erze, ich kieszenie wypełnione są zabójczymi piosenkami, w powietrzu unosi się ta sama magia, jak wtedy, gdy wysunęli się na czoło brytyjskiego bluesa podczas boomu w latach sześćdziesiątych. "To wciąż jest tak samo ekscytujące dzisiaj, jak wtedy, gdy zespół zaczynał" - zgadza się ikoniczny założyciel, lider i mistrz gitary. "Czasami czuję się jakbym wrócił do 1967 roku, kiedy robię koncerty i to jest dobre uczucie". Wydany w kwietniu 2013 roku przez Ruf Records, 'Songs From The Road' to dwupłytowy zestaw CD/DVD, który oddaje to uczucie. Jest to również wydanie, na które czekaliście. W 2011 roku Simmonds znalazł się na szczycie świata, gdy krytycy i fani chwalili ostatnie wydawnictwo Savoy Brown, 'Voodoo Moon'. Z ostrym materiałem takim jak 'Meet The Blues Head On' i 'She's Got The Heat', był to rodzaj studyjnego albumu, który desperacko chciało się usłyszeć na żywo, a szef wytwórni Thomas Ruf zgodził się z tym, zatrudniając Savoy Brown jako ostatni w słynnej serii Rufa 'Songs From The Road', która prezentowała artystów od Jeffa Healeya do Luthera Allisona. I tak, 5 maja 2012 roku, flota kamer i dźwiękowców - wraz z tłumem szczęśliwych fanów - zjechała do Musiktheater Piano w Dortmundzie, w Niemczech, na jednonocne spotkanie, którego nigdy nie zapomną. Trzeba przyznać, że zespół dał radę. Jak wszystkie wspaniałe albumy koncertowe - od 'Get Yer Ya-Ya's Out!' do 'Kick Out The Jams' - 'Songs From The Road' jest migawką, która umieszcza cię w pierwszym rzędzie, kiedy naciskasz play w swoim pokoju. Od momentu, gdy Simmonds i jego światowej klasy skład wdzierają się w dęty groove '24/7', z roztopionymi riffami gitarowymi, które wysuwają się spod tych słynnych palców, tłum w Dortmundzie jest podekscytowany, tańczy i zatraca się w muzyce. Czternaście utworów później, ostry finał "Louisiana Blues" pozostawia ich wyjących o więcej. To jeden z wielkich zespołów scenicznych blues-rocka, uchwycony na szczycie swojej gry. Oczywiście wpływ 'Songs From The Road' jest po części zasługą wykonania i dynamiki, z młotem perkusji Garnet Grimm, rockowym basem Pata DeSalvo i strzelistym saksofonem i wokalem Joe Whitinga, wszystko to współgra z Simmondsem, który uspokaja i beszta swój instrument z zamkniętymi oczami, połączony z samym sercem każdej piosenki. "To świetnie brzmiący zespół", zgadza się gitarzysta, "więc od tego się zaczyna". Ale 'Songs From The Road' to coś więcej niż świetne wykonanie. Chodzi o setlistę, która płynnie przeskakuje wokół gwiezdnego sześciodekadowego śpiewnika Simmondsa, mieszając stare faworyty, jak Street Corner Talking z 1971 roku, z nowoczesnymi klasykami, jak Natural Man z Voodoo Moon, i przerywając całkowicie oryginalny materiał tylko na zamykający album romp przez Wang Dang Doodle Williego Dixona i Little Red Rooster, oraz wspomniany Louisiana Blues Muddy'ego Watersa. Jak zauważa Simmonds, granie co wieczór tych samych dziesięciu utworów byłoby nudne. "Lubię zmieniać, utrzymywać rzeczy różne, utrzymywać rzeczy ekscytujące" - mówi. "Jedną rzeczą, którą staram się robić, jest utrzymywanie tej zmiany i ekscytacji, dla siebie i dla publiczności". Materiał zaprezentowany na Songs From The Road przypomina nam również jak głęboki i trwały był wkład Savoya Browna w blues-rock. Jak ujawnia w ekskluzywnym wywiadzie bonusowym na DVD, nastoletni Simmonds nie spodziewał się tego wszystkiego: kontraktów płytowych, uwielbienia, nagród. Urodzony w Newbridge w Walii, zaczynał jako fan, przeglądając kolekcję płyt swojego starszego brata, która zawierała wszystko od rock 'n' rolla po gospel i doo-wop. "Ale kiedy doszedłem do 13 roku życia", wyjaśnia gitarzysta, "zacząłem zdawać sobie sprawę, że szczególnie lubię bluesa. To wtedy zacząłem rozumieć swoje własne upodobania. Zacząłem więc grać na gitarze w wieku 13 lat, a w wieku 16 lat byłem już całkiem dobrym gitarzystą. Złożyłem to na karb posiadania tych wszystkich płyt i mojego brata, który podsuwał mi muzykę. To było tak, jakbym już wiedział, co robić". Przenosząc się do Londynu, aby rozwijać swoją karierę, Simmonds stał się poruszycielem na być może najbardziej ekscytującej scenie w historii, ustanawiając Savoy Brown w pierwszej fali brytyjskich blues-boomers, podpisując kontrakt z Decca, otwierając pierwszy londyński koncert Cream i będąc wymienianym tym samym tchem, co rówieśnicy tacy jak Eric Clapton i Jimi Hendrix (z którym jammował). Już wtedy gitarzysta wyłaniał się jako siła napędowa zespołu. "Miałem wizję", mówi. "I ekscytujące jest teraz to, że ta wizja jest wciąż żywa". Wkrótce Savoy Brown osiągnął to, co większości brytyjskich zespołów nigdy się nie udało - sukces w Ameryce - i stał się główną atrakcją w Stanach dzięki ich wysokoenergetycznemu materiałowi i niestrudzonej etyce pracy. "Za dużo mówi się o seksie, narkotykach i rock 'n' rollu", powiedział Simmonds w 2008 roku w Classic Rock. "To taki banał. Wszyscy byliśmy niezwykle pracowitymi facetami. Kiedy przyjechaliśmy do Ameryki, byliśmy jak mała armia. Mówisz nam, że mamy wstać o ósmej rano, to wszyscy wstają. Mówisz nam, że mamy być na scenie o dziewiątej, to jesteśmy na scenie o dziewiątej. Patrzę na ten czas jako wypełniony niesamowitym talentem".

Spis utworów:

CD:
1 24/7
2 Looking In
3 Natural Man
4 Street Corner Talking
5 She's Got The Heat
6 Time Does Tell
7 Voodoo Moon
8 Meet The Blues Head On
9 Hellbound Train
10 Shockwaves
11 Tell Mama
12 Wang Dang Doodle
DVD:
1 24/7
2 Looking In
3 Natural Man
4 Street Corner Talking
5 She's Got The Heat
6 Time Does Tell
7 Voodoo Moon
8 Meet The Blues Head On
9 Hellbound Train
10 Shockwaves
11 Tell Mama
12 Wang Dang Doodle
13 Little Rad Rooster
14 Louisiana Blues