TALK TALK - SPIRIT OF EDEN

Talk Talk – brytyjska grupa muzyczna, aktywna od 1981 do 1991 roku. Zespół początkowo eksperymentował z synth-popem oraz new romantic zmierzając później do rocka.

Zespół powstał w 1981 roku z inicjatywy Marka Hollisa. W pierwszym składzie znaleźli się: Mark Hollis (wokal), Paul Webb (gitara basowa), Lee Harris (perkusja) oraz Simon Brenner (instrumenty klawiszowe). Duży wkład w rozwój zespołu miał brat Marka, Ed, który znalazł muzyków chcących z Markiem współpracować. Początkowo muzycy spotkali się tylko w celu nagrania utworów studyjnych, lecz po kilku dniach doszło do utworzenia zespołu.

W 1981 roku zespół nagrał utwór „Talk Talk” (grany wcześniej w pierwszym zespole Hollisa – The Reaction). Nowy zespół wyróżniał się na tle innych brakiem gitary. Po zagraniu sześciu koncertów Talk Talk ruszyły w trasę koncertową jako support Duran Duran. Lutym 1982 roku ukazał się singel „Mirror Man”. W tym samym roku ukazał się drugi singel „Talk Talk”, który znalazł na 52. pozycji wśród najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii. W lipcu 1982 roku ukazał się album The Party's Over. Longplay pokrył się srebrem[2]. W październiku 1982 roku Talk Talk otworzył występ Genesis w Milton Keynes. W 1983 roku ukazał się singel „My Foolish Friend”. Po ukazaniu się singla z zespołu odszedł Simon Brenner – na jego miejscu stanął Tim Friese-Greene.

W 1984 roku ukazał się longplay It's My Life. Promujący singel „Such a Shame” przedostał się do Top 5 w kilku europejskich krajach (np. w Austrii, Niemczech, Włoszech, Szwajcarii)[2]. Tytułowy singel odniósł sukces w Europie, Kanadzie, USA i Nowej Zelandii. It's My Life wraz z promującymi go singlami nie odniósł dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii.

W 1986 roku ukazał się album The Colour of Spring, który odniósł sukces w Europie. W Wielkiej Brytanii album pokrył się złotem. Z tej płyty pochodzi przebój „Life's What You Make It”. Na albumie The Colour of Spring muzycy odeszli od syntezatorowego brzmienia. W ramach tournée „The Colour of Spring” Talk Talk wystąpił m.in. na Montreux Jazz Festival (zapis tego wydarzenia trafił w 2008 roku na płytę DVD, Live at Montreux 1986). Sukces The Colour of Spring sprawił, że wytwórnia muzyczna EMI dała muzykom wolną rękę pod względem artystycznym i przeznaczyła dla Talk Talk większy budżet na produkcję kolejnego longplaya.

W 1988 roku ukazał się album Spirit of Eden łączący elementy rocka, jazzu, ambientu i muzyki klasycznej. Album nie był promowany na koncertach. W 1990 roku ukazał się album kompilacyjny Natural History: The Very Best of Talk Talk. Album kompilacyjny został wydany bez konsultacji z muzykami Talk Talk. W 1990 roku Talk Talk rozpoczęła współpracę z wytwórnią Polydor. We wrześniu 1991 roku ukazał się album Laughing Stock. W tym samym roku zespół został rozwiązany.

W 2003 roku zespół No Doubt wydał singel „It's My Life” będący coverem Talk Talk – singel No Doubt odniósł bardzo duży sukces na świecie.

Spirit of Eden – czwarty album brytyjskiego zespołu Talk Talk, wydany 16 września 1988. To pierwsze wydawnictwo, na którym grupa odeszła zupełnie w kierunku kameralnego, uduchowionego post-rocka – poprzednie nagrania grupy bliższe były synthpopowi i nowej fali. Talk Talk uznawani są za pionierów gatunku, a Spirit of Eden – za pierwszą jego płytę. Bogaty, improwizacyjny styl płyty łączy w sobie elementy eksperymentalnego rocka, jazzu, ambientu i muzyki klasycznej. Tematyka skupia się wokół miłości, duchowości (Hollis określał je jednak nie jako religijne, ale raczej humanitarne); teksty są tajemnicze, wręcz poetyckie. Chociaż od początku istnienia grupy lider Mark Hollis deklarował zainteresowanie klasycznymi i jazzowymi muzykami (Miles Davis, John Coltrane, Béla Bartók czy Claude Debussy), to pierwsze dwa albumy (The Party's Over z 1982 i It's My Life z 1984) brzmiały bardziej komercyjnie. Ich nagranie Hollis wyjaśnił potrzebą sukcesu wśród publiczności, jak i mniejszą ceną syntezatorów. Zarobione pieniądze pozwoliły na nagranie The Colour of Spring (1986), utrzymanego głównie w stylistyce baroque pop (choć utwory takie, jak „April 5th” czy „Chameleon Day” zdradzały zainteresowanie minimalizmem; w tym kierunku zespół poszedł na Spirit of Eden). Ze względu na sukces grupy wydawnictwo Parlophone (część EMI) pozwoliło nagrywać grupie album bez ograniczeń budżetowych. Proces rejestracji trwał ponad rok, a inzynier Phill Brown wspomina o „nagrywaniu każdej zmiany i godzinach prób nagrywania każdej ścieżki”. Płytę nagrywano często w ciemności albo przy świecach w celu uzyskania specyficznej atmosfery i skoncentrowania na muzyce. W związku z wstępnym odrzuceniem płyty przez EMI, która stwierdziła, że płyta nie ma szans na komercyjny sukces, zespół zdecydował się na opuszczenie jej stajni i po sądowym uwolnieniu się od kontraktu, przeszedł pod skrzydła Polydor. Kosztowało to jednak grupę dużo czasu, a także podpisanie kontraktu z Polydor na 2 następne płyty (Laughing Stock z 1991 i solowego albumu lidera pt. Mark Hollis z 1998). Zespół nie planował wydać z płyty żadnych singli, jednak EMI wydało skróconą wersję utworu "I Believe in You" (nie dostał się nawet do Top 75 UK Singles Chart). Do utworu nagrano teledysk, w którym Mark Hollis siedzi na krześle i gra na gitarze, śpiewając – lider nie był z niego zadowolony. Album został uznany za tragedię dla marketingowców, gdyż był zwartą, kameralną całością, z której trudno wyłonić singiel. Dodatkowo zespół odmówił wykonywania dzieła na żywo czy trasy koncertowej. Płyta mimo wszystko znalazła się na 19. miejscu UK Albums Chart i trafiła do notowania na 5 tygodni. Wydanie płyty także było nietypowe – okładka prezentowała drzewo z przyczepionymi doń muszelkami i zwierzątkami morskimi, a wkładka zawierała ręcznie pisane teksty.

Spis utworów:

A1 The Rainbow
A2 Eden
A3 Desire
B1 Inheritance
B2 I Believe In You
B3 Wealth