TINARIWEN - HOGGAR

Dziesięć albumów i ponad 45 lat działalności później pionierzy muzyki Tuaregów i laureaci Grammy — Tinariwen — wracają do swoich korzeni.

Zespół od lat jest jednym z najważniejszych głosów nomadycznej kultury Tuaregów, żyjących na pustynnych terenach pogranicza Mali i Algerii. Ich bluesowa, gitarowa muzyka zdobyła w ciągu ostatnich dwóch dekad uznanie na całym świecie dzięki połączeniu politycznych tekstów w języku tamaszek, synkopowanych rytmów i melodyjnych fraz.

Na swoim dziesiątym albumie Hoggar muzycy stawiają się w roli starszyzny tej tradycji. Wracają do początków — do akustycznych gitar i wspólnego śpiewania przy pustynnym ognisku — a jednocześnie przekazują pałeczkę młodszemu pokoleniu zaproszonych artystów, którzy mogą dalej podtrzymywać ducha buntu i niezależności.

Zazwyczaj Tinariwen nagrywali swoje płyty pośród surowych krajobrazów środkowej Sahary, czerpiąc inspirację z dźwięków natury. W ostatnich latach, z powodu niestabilnej sytuacji politycznej w Mali, zespół musiał jednak szukać nowych miejsc do pracy. Część założycieli przeniosła się do Algerii, gdzie nagrano album Hoggar — w studiu założonym przez młodszy zespół Tuaregów - Imarhan, w południowym mieście Tamanrasset.

Podczas gdy przy wcześniejszym albumie Amatssou z 2023 roku grupa współpracowała z producentem Danielem Lanoisem (znanym m.in. z pracy z Bobem Dylanem, U2), przy Hoggar muzycy postawili na współpracę bliżej domu. Przez miesiąc codziennie spotykali się z lokalną społecznością muzyków Tuaregów. Założyciele zespołu — Ibrahim Ag Alhabib, Abdallah Ag Alhousseyni i Touhami Ag Alhassane — pisali nowe utwory razem z młodszymi artystami takimi jak Iyad Moussa Ben Abderrahmane, Hicham Bouhasse i Haiballah Akhamouk.

Do nagrań dołączył także Sanou Ag Hamed z zespołu Terakaft, a po raz pierwszy od 25 lat Tinariwen ponownie współpracowali ze współzałożycielem grupy Liya ag Ablilem, znanym jako Diarra. Efektem jest album, który brzmi jak spotkanie po latach, ale jednocześnie pokazuje rozwój stylu zespołu. Na płycie znalazło się 11 utworów pełnych emocji, zapadających w pamięć melodii i ciepła wspólnego śpiewu wielu głosów.

Teksty na Hoggar poruszają też nowe, ważne tematy. W „Erghad Afewo” Ibrahim śpiewa o podziałach między plemionami Tuaregów — temacie rzadko podejmowanym w samej społeczności. Z kolei „Aba Malik” autorstwa Abdallaha to gniewna reakcja na obecność rosyjskich najemników z Grupy Wagner a, którzy podsycają konflikty na północy Mali.

Hoggar pokazuje Tinariwen jako strażników kultury — podobnych do gór Hoggar Mountains, od których album wziął tytuł. Wyrastające z pustyni masywy są symbolem ojczyzny dla wielu przesiedlonych ludzi. Muzyka Tinariwen również pozostaje takim punktem odniesienia — miejscem, w którym kolejne pokolenia mogą odnaleźć i rozwijać własną pieśń.

Spis utworów:

1. Amidinim Ehaf Solan
2. Imidiwan Takyadam (feat. José González)
3. Erghad Afewo 
4. Tad Adounya 
5. Asstaghfero Allah
6. Sagherat Assani (Feat. Sulafa Elyas)
7. N’ak Tenere Iyat 
8. Amidinin Wadar Nohar
9. Khay Erilan 
10. Dounia Tau Ray
11. Aba Malik