TONY WILLIAMS LIFETIME, THE - EMERGENCY

Miles Davis: "Zdecydowanie od razu usłyszałem, że to będzie jeden z największych skurwieli, jacy kiedykolwiek grali na perkusji". The Tony Williams Lifetime's Emergency! to wściekły, oszałamiający, przełomowy album. W 1969 roku jego wybuchowe brzmienie podzieliło krytyków zarówno jazzu, jak i rocka, ale teraz słusznie uważane jest za przełomowe. Muzyczna deklaracja tak odważna i lekceważąca, że aż rewolucyjna, to jedna z najważniejszych płyt, jakie kiedykolwiek usłyszysz. Dzięki Emergency! prowokacyjny perkusista Tony Williams zjednoczył najważniejsze dźwięki epoki i ożywił tworzenie jazzowego fusion. Rozległy podwójny LP, który zburzył granice między jazzem a rockiem, wykuł nowe granice, uwalniając gęstą, odważną i fantastycznie tajemniczą muzykę. Grupa została założona przez Tony'ego Williamsa, członka radykalnego kwintetu Milesa Davisa z lat 60-tych, z jego pragnienia połączenia wpływów nowoczesnego jazzu i muzyki rockowej. Aby skutecznie połączyć palący bop Coltrane'a z szalejącym rockiem Hendrixa, tworząc, jak to określił Mojo, "jazz-rockowy odpowiednik Are You Experienced?". Naglący tytuł albumu miał dla Williamsa ogromne znaczenie: "To był dla mnie nagły wypadek, kiedy opuściłem Milesa i założyłem ten zespół (...) i chciałem grać nową muzykę, która była moja własna". Zespół, który założył, był piekielnie mocnym trio, składającym się wyłącznie z surowej  wirtuozerii: Kolosalna perkusja Williamsa, pionierska, agresywna gra na gitarze Johna McLaughlina i swobodna praca organów Larry'ego Younga. Brzmienie albumu jest niesamowicie ostre i niezwykle intensywne. Rzeczywiście, grupa słynęła z grania "głośniej niż rock'n'roll", jak powiedział Herbie Hancock, który usłyszał ich na żywo w 1969 roku: "To jest coś nowego... To było ekscytujące i bardzo wciągające. To cię porwało. Wyrwało cię z fotela". Ian Carr z Nucleus był pod takim samym wrażeniem: "Jedyny porównywalny zespół, jaki istniał... Byli niesamowicie głośni, ale podobało nam się to, co robili. Zasadniczo mieli inne podejście niż my, z kilkoma bardzo zaaranżowanymi rzeczami, w których organy Larry'ego Younga łączyły się z gitarą, a także zawiłymi fragmentami, w których Tony podwajał melodię na perkusji". Jak wszystkie najlepsze płyty, Emergency! wymaga wielu odsłuchów, aby mózg i ciało rozszyfrowały wszystko, co się dzieje, aby naprawdę przetworzyć i docenić szczegóły, które rzucają nam nasze zmysły. To hipnotyzujący, szorstki dźwięk, ale intuicyjne współdziałanie wszystkich 3 muzyków jest bardzo ścisłe. Utwory są napięte i zacinają się, ale zachowują ścisłą rytmikę. Utwór tytułowy natychmiast przedstawia chaotyczne narodziny jazz-rocka. Po tym, jak złowieszczy werbel Williamsa sygnalizuje nadciągającą burzę, warczący zespół przebija się przez bramę w naprawdę zapierający dech w piersiach sposób, rozmywające się gitarowe riffy walczące o prymat z sękatymi, natarczywymi organami. Co ciekawe, Williamsowi udaje się akrobatycznie uderzać w każdy element zestawu perkusyjnego, jednocześnie utrzymując niezaprzeczalnie funkowy rytm. "Beyond Games" to chwalebnie niestabilny freeform, z podsłuchanym wokalem Williamsa, podczas gdy 12-minutowy "Where" to kolejny głęboki, dziki jam. Jest dezorientujący i wilgotny z dziwnymi rytmami, nagłymi zmianami klimatu i półklasycznymi partiami biegnącymi między gitarą a organami. To jak nic innego, co kiedykolwiek słyszałeś, absolutnie niezbędne. Wraz z żywiołowym "Vashkar" zaczynamy doświadczać wielu aspektów jazz-rocka; pomysłowej melodyki, napiętej dynamiki i potoku palącego żaru. Być może najbardziej oszczędny utwór na Emergency!, jest najbardziej intensywny. W niedawnej retrospektywie w Pitchfork, Emergency! otrzymał monumentalną ocenę 9.0. Pisarz Hank Shteamer słusznie zachwycał się: "Napędzane bębniącym pulsem Williamsa, trio tańczy przez złożony temat stop-start, kończąc każdą iterację dramatycznym odpoczynkiem w pełnym składzie". Następnie, w środku szamoczącej się solówki McLaughlina, Williams zaczyna grać embrionalną wersję ekstremalnego metalowego blastbeatu, naprzemiennie werbel i bas w szybkim tempie, jednocześnie gwałtownie zwiększając głośność, gdy Young dołącza z drżącymi klasterami nut. Podczas solówki Younga organista zdaje się zachęcać Williamsa do powtórzenia ruchu swoimi coraz bardziej szalonymi partiami i wkrótce wszyscy trzej muzycy pędzą w kierunku kulminacji supernowej". WOW! Lakoniczny "Via the Spectrum Road", genialny pop-psychiczny utwór, został zsamplowany przez Showbiz & AG na ich klasycznym debiutanckim LP. Oscyluje między spokojnym funkowym groove'em a rozkręcającymi się improwizowanymi interludami. Pirotechniczny jam "Spectrum" ponownie rozbudza wszystko czystą, roztopioną jazzową lawą i szalonymi solówkami wszystkich zaangażowanych. Zapierający dech w piersiach, kalejdoskopowy 13-minutowy cykl przez dziki hałas, 'Sangria For Three' to wysublimowana, frenetyczna detonacja destylowanego (kwaśnego) jazz rocka. Cytując ponownie Shteamera: "Nie daj się zwieść beztroskiemu tytułowi utworu: Tak samo jak, powiedzmy, "Sister Ray" rok wcześniej czy "Fun House" rok później, to jest punk przed punkiem". Zamykający "Something Spiritual" kończy ten oszałamiający zestaw z napędzającą, nieubłaganą ciężką gitarą i organowym szaleństwem, wspieranym wysoko w miksie przez nieokiełznany funk Williamsa, zanim niepokojący dysonans nas wykończy. Słuchacze będą uderzeni ponadczasowością Emergency!; mroczny, wywołujący trans voodoo jazz, który jest intelektualnym wyzwaniem w tym samym czasie, co wizualnie ekscytujący. Rozmazane zdjęcie na okładce, na którym konwulsyjne wibracje tej dźwiękowej apokalipsy zapewniają, że wygląda dokładnie tak, jak brzmi płyta - nieostro - zostało delikatnie przywrócone w Be With HQ. 
Jeśli jesteś fanem jazz fusion i jeszcze tego nie masz, potraktuj posiadanie tej płyty jako nagły wydatek!

Spis utworów:

1 Emergency!
2 Beyond Games
3 Where
4 Vashkar
5 Via the Spectrum Road
6 Spectrum
7 Sangria for Three
8 Something Special