TOWNER, RALPH - MY FOOLISH HEART

Ralph Towner (ur. 1 marca 1940 w Chehalis w stanie Waszyngton) – amerykański multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer i bandleader. Gra na gitarze dwunastostrunowej, gitarze akustycznej, fortepianie, syntezatorze, instrumentach perkusyjnych i trąbce.
Swoją karierę rozpoczął jako wykształcony gitarzysta. W późnych latach 70. dołączył do grupy "Consort" kierowanej przez pioniera world music Paula Wintera. Wraz z kolegami z zespołu (Paul McCandless, Glen Moore, Collin Walcott) Towner opuścił The Winter Consort w 1970 i utworzył grupę Oregon, która w latach 70. nagrała szereg znaczących płyt. Nagrania te łączyły w sobie muzykę folk , klasyczne formy muzyki indyjskiej i improwizacje inspirowane jazzem awangardowym. W przeciwieństwie do wielu gitarzystów jazzowych, Towner unika gry na gitarze elektrycznej, używając 6- i 12-strunowych gitar o nylonowych strunach. W konsekwencji, występuje z reguły w małych grupach muzyków grających najczęściej na instrumentach akustycznych, kładąc nacisk na dynamikę i wzajemne relacje pomiędzy muzykami i instrumentami. Towner uzyskuje często specyficzny efekt perkusyjny wplatając między struny gitary papier bądź inne materiały. Zarówno z grupą Oregon, jak i w swoich solowych nagraniach, wykorzystuje często technikę overdubbingu, co pozwala mu grać na fortepianie (lub syntezatorze) oraz gitarze w tym samym utworze; najbardziej znacząco wykorzystuje tą technikę na albumie z 1974 Diary, gdzie gra duety fortepianowo-gitarowe w większości spośród 8 zamieszczonych na albumie utworów. W latach 80. Towner używał też bardzo często syntezatora Prophet V[2], jednak w późniejszym czasie dominującą rolę w jego muzyce odgrywała gitara. Towner, który urodził się w rodzinie muzyków (mama była nauczycielką gry na fortepianie, natomiast ojciec grał na trąbce) naukę gry na fortepianie rozpoczął już w wieku 3 lat. 2 lata później zaczął pobierać lekcje z gry na trąbce. Grą na gitarze nie zajmował się aż do czasu kiedy rozpoczął naukę na Uniwersytecie Oregonu, gdzie studiował również kompozycję u Homera Kellera. Towner studiował też grę na gitarze klasycznej w Wiedniu pod kierunkiem Karla Scheita[2]. Jak sam wyznaje, muzyce europejskiej (w szczególności wiedeńskiemu klasycyzmowi, romantyzmowi i wiedeńskiej awangardzie) zawdzięcza równie wiele, co jazzowi[3]. W latach 60. występował jako pianista grając jazz w Nowym Jorku. W jego muzyce wyraźny był wówczas wpływ Billa Evansa. Na przełomie lat 60. i 70. zaczął improwizować na gitarze klasycznej i dwunastostrunowej. Grywał wtedy z muzykami, którzy grali z Evansem (m.in. flecista Jeremy Steig, basiści Eddie Gomez, Marc Johnson, Gary Peacock oraz perkusista Jack DeJohnette). Nagrania Townera obejmują różnoraką stylistykę, poza jazzem muzykę poważną, folk i world music.

Spis utworów:
1. Pilgrim
2. I'll Sing To You
3. Saunter
4. My Foolish Heart
5. Dolomiti Dance
6. Clarion Call
7. Two Poets
8. Shard
9. Ubi Sunt
10. Biding Time
11. Blue As In Bley
12. Rewind