U2 - POP

U2 to kwartet uważany za jeden z tych, które zdefiniowały brzmienie rocka lat osiemdziesiątych. Grupa zyskała światową popularność około roku 1983, podczas światowego tournée promującego płytę "War". Brzmienie grupy oparte jest na wibrującym, elektronicznie podrasowanym dźwięku gitary elektrycznej z zastosowaniem wielokrotnego pogłosu, melodyjnym, emocjonalnym śpiewie Bono i typowej dla nowej fali solidnie grającej sekcji rytmicznej.

Dokonania muzyczne U2 można podzielić na trzy okresy, wyznaczane przez trzy dekady istnienia zespołu. Pierwszy trwał zatem przez całe lata 80., od wydania debiutanckiej płyty "Boy" w 1980 aż do częściowo koncertowego "Rattle and Hum" w 1988. Muzyka zespołu w tym okresie odznaczała się bardzo prostymi brzmieniami, opierającymi się na wibrującym brzmieniu gitary elektrycznej The Edge'a. Teksty z płyt wydanych w latach osiemdziesiątych traktowały głównie o sprawach wiary ("October"), sytuacji politycznej i sposobie życia ("War"), czy choćby pojęciu miłości i codzienności ("The Joshua Tree").

Drugi okres rozpoczął się w 1991 roku poprzez wydanie singla „The Fly” z płyty "Achtung Baby" i charakteryzował się diametralnie różnym brzmieniem i charakterem. Członkowie zespołu zerwali z tym, co ich wyróżniało w latach
osiemdziesiątych, stawiając na pierwszym miejscu eksperymentalne, pełne elektroniki utwory. Na lata dziewięćdziesiąte przypada też okres największych tras koncertowych U2, takich jak „Zoo TV Tour” czy „PopMart”. Po zakończeniu ostatniej z nich w 1998 roku U2 zniknęli na dwa lata z życia publicznego.

Ostatni z wyżej wymienionych i trwający do dziś okres stanowi swojego rodzaju powrót do prostych melodii z lat
osiemdziesiątych, czego zapowiedzią była wydana w 2000 roku płyta "All That You Can't Leave Behind", przez część krytyków uznana wręcz za zbyt „prostą”. U2 odrzucili charakteryzującą zespół w latach 90. ironię, pastisz i elektronikę, stawiając na autentyzm i prostotę przekazów.

Producentem płyty "Pop", wydanej w 1997 roku był Flood. Album nagrano w Hanover Quay Studios, Windmill Lane Recording Studios i The Works w Dublinie oraz South Beach Studios w Miami. Album ze względu na swoją charakterystyczną muzyczną budowę przechodzącą od rytmów quasi-techno, aż po senne gitarowe ballady i bardzo głębokie mroczne teksty, został uznany za najbardziej ponury album U2. Jest też uważany za jeden z najbardziej kontrowersyjnych produkcji irlandzkiego zespołu.

Spis utworów: