WAITS TOM - THE BLACK RIDER

Wydanie z 2023 roku jest zremasterowane przez Chrisa Bellmana (Bernie Grundman Mastering) pod okiem długoletniego inżyniera dźwięku Waitsa, Karla Derflera. Bellman dokładnie wykorzystał oryginalne taśmy, a następnie zremasterował dźwięk w wysokiej rozdzielczości. Najnowsze wersja ukaże się ze specjalnymi zdjęciami Waitsa, a także grafiką i opakowaniem, które odzwierciedlają oryginalne wydawnictwo.
Muzyka na płytę została napisana w latach 1988-1989 i nagrana w latach 1989 i 1993. Album w końcu ukazał się w 1993 roku. Projekt to niezwykłe połączenie sztuki trzech wspaniałych artystów – Waitsa, reżysera Roberta Wilsona oraz nieżyjącego już legendarnego pisarza Williama S. Burroughsa.
Oparty na XIX-wiecznej niemiecko-czeskiej opowieści ludowej o młodym urzędniku, który zawiera pakt z diabłem („Der Freischütz”), album przesiąknięty jest surrealizmem. To połączenie berlińskiego kabaretu z „Frankensteinem”. Dwuipółgodzinna muzyczna podróż (Wilson nazywa ją operą) miała swoją premierę 31 marca 1990 roku w Thalia Theatre w Hamburgu i wciąż jest częścią standardowego repertuaru w Europie.
Wilson – znany z opery Philipa Glassa „Einstein on the Beach”, szukał Waitsa do napisania muzyki i większości tekstów do „The Black Rider”. Burroughs napisał słowa do trzech piosenek i spisał książkę. Wtedy to Waits przeniósł się do Hamburga, aby komponować we współpracy ze swoim długoletnim basistą, multiinstrumentalistą Gregiem Cohenem i Gerdem Besslerem ze studia The Music Factory.
Jak wyjaśniał w wywiadzie Wilson: – Uwielbiam słuchać śpiewu Toma Waitsa. Jego głębokie wewnętrzne wyczucie muzyki dotyka mnie i głęboko porusza. – Jeśli chodzi o Waitsa, była to oferta, której nie mógł odrzucić: – Obrazy sceniczne Wilsona pozwoliły mi spojrzeć na zakurzoną piękność, która na stałe zmieniła moje oczy i uszy.
Szalony owoc tego przedsięwzięcia został nagrany w Hamburgu i w Prairie Sun Recording Studios w Cotati w Kalifornii. Krytycy wydawali się zdezorientowani. „Rolling Stone” chwalił mieszankę emocji, którą oferował album oraz „mroczne i okropnie zabawne melodie”. „The New York Times” zauważył, że album „przywołuje zabawne połączenie niemieckiego ekspresjonizmu i japońskiego kabuki z amerykańskim wodewilem, komedią muzyczną i klaunami kina niemego”. W 2020 roku album został inspiracją do rozprawy doktorskiej Jacoba Arthura na Uniwersytecie Michigan.
„The Black Rider” to niemalże godzinna podróż w głąb króliczej nory, pełna ponurych narracji, delikatnych ballad, niesamowitej deklamacji poezji Burroughsa recytowanej zarówno przez autora, jak i Waitsa oraz imponujących instrumentali. Jego zespół rezydujący w The Devil’s Rhubato swobodnie używa rogów, altówki, wiolonczeli, klawiszy, gwizdka pociągu, kontrafagotu i złowrogiego klarnetu basowego. Od skrajności w skrajność – przejmującej serenady „The Briar and the Rose” po upiorny „Tain’t No Sin” Burroughsa, który pierwotnie zainspirował projekt.

Spis utworów:

Side A:
1. Lucky Day Overture
2. The Black Rider
3. November
4. Just The Right Bullets
5. Black Box Theme
6. 'Tain't No Sin
7. Flash Pan Hunter/Intro
8. That's The Way
9. The Briar And The Rose
10. Russian Dance
Side B:
1. Gospel Train/Orchestra
2. I'll Shoot The Moon
3. Flash Pan Hunter
4. Crossroads
5. Gospel Train
6. Interlude
7. Oily Night
8. Lucky Day
9. The Last Rose Of The Summer
10. Carnival