WARSZAWSKIE KOMBO TANECZNE - STO LAT PANIE STAŚKU!

Jan Młynarski i jego Warszawskie Combo Taneczne w hołdzie Stanisławowi Grzesiukowi - „Sto lat Panie Staśku!”
Pudło z siedziska od drewnianego krzesła. Na pudło naciągnięta świńska skórka. Do tego doklejony gryf ucięty wcześniej z uszkodzonej mandoliny. Najsłynniejszy instrument warszawskiej piosenki, bandżola barda stolicy, Stanisława Grzesiuka, to samoróbka, zrodzona z braku materiałów i wyjątkowej pomysłowości anonimowego więźnia pracującego w obozowym warsztacie w Gusen. W tymże obozowym warsztacie mechanik dokleił do dna krzesła gryf od uciętej mandoliny.
Warszawskie Combo Taneczne nagrało na tej bandżoli album na 100-lecie urodzin Stanisława Grzesiuka. W brawurowym stylu udowadniają, że folklor warszawski jest nieśmiertelny i niezniszczalny...
Sto lat Panie Staśku! – trzeci album Warszawskiego Comba Tanecznego, został wydany w setną rocznicę urodzin Stanisława Grzesiuka. Na singel promocyjny wybrano piosenkę pt. „U Bronki wstawa”. Singel i cała płyta otrzymały nominacje do Fryderyków 2019 - laur za «Album Roku Folk / Muzyka Świata».
Warszawskie Combo Taneczne - siedmioosobowa formacja założona przez Janka Młynarskiego. Grupa wykonuje piosenki popularne w przedwojennej Warszawie, prezentując je zarówno we współczesnych, jak i prawie oryginalnych aranżacjach oraz wywołując u słuchaczy śmiech, wzruszenie i chęć zatańczenia. Na debiutanckiej płycie znajdują się utwory do tekstów Andrzeja Własta, piosenki Adama Astona i melodie tradycyjne, popularne na przedwojennych podwórkach warszawskich.

Spis utworów:

1. U Bronki wstawa
2. Choć z kieszeni znikła flota
3. Bujaj się Fela
4. Kaziu nie bądź kiep
5. Fabrykantka
6. Antek
7. Hanko
8. Noc ciemna i zimna
9. Niech żyje wojna
10. Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka
11. Tango grajcie mi
12. W Saskim Ogrodzie
13. Slowfox matrymonialny
14. Ballada o Felku Zdankiewiczu
15. Wszystkie rybki
16. Nasza jest noc
17. Nie zawracaj kontrafałdy
18. Gienio Piekutoszczak
19. Serenada do kuchty
20. Czarna Mańka
21. Muzykalna rodzinka
22. Wyznanie skruszonego ochlapusa