WHO, THE - WHO'S NEXT

Brytyjska grupa The Who wywodzi się z zespołu The Detours, założonego przez Rogera Daltreya w 1961, grającego covery rhythm and bluesowe. W 1964 grupa, w uformowanym już składzie, zmieniła nazwę na High Numbers, wydając jeden singel. Ostatecznie muzycy zmienili nazwę na The Who, zaczęli grać własny repertuar i wyrabiać własny, specyficzny styl sceniczny. Według fanów był jednym z najwybitniejszych i najpopularniejszych zespołów lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, od razu stał się ulubionym zespołem brytyjskiej subkultury młodzieżowej lat 60. XX wieku – modsów.
Za lidera grupy uważany jest zazwyczaj gitarzysta Pete Townshend - wizjoner rocka, autor pomysłów, tekstów i kompozycji dwóch najsłynniejszych oper rockowych Tommy i Quadrophenia. Wokalista grupy Roger Daltrey obdarzony był czystym i mocnym głosem, zdolnościami aktorskimi i sceniczną charyzmą. Składu dopełniali Keith Moon (perkusja) i John Entwistle (gitara basowa). Ten pierwszy szybko też zaczął być znany z pełnej pasji, wręcz szaleńczej gry na perkusji oraz ekstrawaganckiego zachowania poza sceną.
Grupę uczyniła sławną już pierwsza płyta wydana w 1965 "My Generation" (w USA jako "The Who Sings My Generation"). Znalazł się na niej jeden z najbardziej popularnych utworów w historii rocka „My Generation”, który ze słynną frazą "I hope I die before I get old" (ang. „mam nadzieję, że umrę, zanim się zestarzeję”), stał się hymnem młodego pokolenia. W 2004 utwór został sklasyfikowany na 11. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
W czasie wykonywania utworu na scenie grupa zwykła urządzać spektakl destrukcji. Townshend rozbijał na drobne kawałki ciągle grającą w sprzężeniu zwrotnym gitarę, a Moon rozkopywał i deptał swój zestaw perkusyjny, który w ostatnich akordach piosenki wybuchał eksplozją sztucznych ogni. Destrukcja stała się główną cechą grupy w czasie jej młodzieńczego okresu. Muzycy w niej grający stali się postrachem menedżerów hotelowych. Apartamenty przez nich zajmowane często nadawały się już tylko do remontu.

"Who's Next" przez wielu fanów zespołu uważany jest za najlepsze osiągnięcie grupy. Na szczególną uwagę zasługuje nowatorskie użycie syntezatorów w „Baba O’Riley” oraz „Won't Get Fooled Again”. Choć pierwotnie album miał stać się kolejnym koncept albumem lub rock operą zespołu, tematyka jest bardzo zróżnicowana - znajdują się tu zarówno odniesienia do filozofii życiowej (pierwsze dwa utwory), miłości (kolejne dwa), czy polityki (ostatni utwór). Wiele piosenek było wielokrotnie coverowanych przez innych artystów, m.in. przez Pearl Jam i Limp Bizkit. „Baba O’Riley” oraz „Won't Get Fooled Again” zostały wykorzystane w serialach Kryminalne zagadki Nowego Jorku, Kryminalne zagadki Miami i Dr House oraz w filmie Kostka przeznaczenia. Do końca lat 90. XX wieku ostatni utwór był zakazany w Korei Południowej.

W 2003 album został sklasyfikowany na 28. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Spis utworów: