ZAPPA, FRANK - BURNT WEENY SANDWICH

Frank Vincent Zappa (ur. 21 grudnia 1940 w Baltimore, zm. 4 grudnia 1993 w Los Angeles) – amerykański muzyk rockowy, jazzowy, wokalista, kompozytor oraz autor tekstów, lider zespołu The Mothers of Invention. Także aktor, reżyser, producent i scenarzysta filmowy. Zajmował się muzyką od młodości. Obok rhythm and bluesa interesowała go współczesna muzyka poważna (promotorem jego twórczości w tej dziedzinie był John Adams). Około kwietnia 1964 wstąpił do zespołu „Soul Giants” i niedługo potem zmienił ich nazwę na „The Mothers of Invention”. Grupa ta istniała do 1971 i potem krótko w połowie lat 70. Nagrał dziesiątki płyt, zawierających muzykę rockową, poważną, pastisze przebojów muzyki popularnej, jazz rock i wiele innych. Bardzo apodyktyczny, narzucający innym swą wolę, ale też niezwykle inteligentny muzyk, gitarzysta-wirtuoz. Szydził z telekaznodziejów, reklamy, polityków, pozerów, cenzury, w ironiczny sposób ukazując życie w Ameryce. W jego zespole grali m.in. George Duke, Steve Vai, Terry Bozzio, Adrian Belew, Vinnie Colaiuta, Jean-Luc Ponty, Michael Brecker, Randy Brecker, Sugarcane Harris, Jeff Berlin, Aynsley Dunbar, Alex Dmochowski i Captain Beefheart. W swojej muzyce nie uznawał ograniczeń, sięgał do rocka, popu, soulu, współczesnej muzyki poważnej, jazzu, muzyki awangardowej, muzyki aleatorycznej, pastiszu, muzyki konkretnej, muzyki barokowej, renesansowej, neoromantycznej. Zmarł 4 grudnia 1993 roku na raka prostaty. W 2003 został sklasyfikowany na 45. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Burnt Weeny Sandwich – szósty album zespołu The Mothers of Invention prowadzonego przez Franka Zappę, wydany w 1970 roku. Materiał zawarty na płycie obrazuje szerokie zainteresowania i wpływy muzyczne lidera grupy w tym okresie jego działalności. Słychać tutaj dużą różnorodność stylów począwszy od rozpoczynających i kończących przeróbek popowych hitów z lat 50. przez awangardę stylizowaną na twórczość Igora Strawinskiego, który był osobistym bohaterem Zappy, a kończąc na jazzrockowym "Little House I Used to Live In". Album ten ma dwa punkty kulminacyjne. Pierwszym jest, poprzedzony uwerturą "Overture to a Holiday in Berlin", utwór "Holiday in Berlin, Full Blown" napisany przez Zappę pod wpływem jego pobytu w Berlinie. Piosenka ta stała się rok później filarem filmu 200 Motels. Drugim takim punktem jest niespełna 19-minutowa kompozycja "Little House I Used to Live In". Jest to zbiór tematów i wariacji strukturą przypominający utwór "King Kong" z płyty Uncle Meat. Ważnym elementem utworu jest wirtuozowski popis Iana Underwooda i Dona "Sugarcane'a" Harrisa w czasie kilkunastominutowych improwizacji jazzrockowych.

Spis utworów:

A1 WPLJ 2:55
A2 Igor's Boogie, Phase One 0:36
A3 Overture To A Holiday In Berlin 1:28
A4 Theme From Burnt Weeny Sandwich 4:33
A5 Igor's Boogie, Phase Two 0:36
A6 Holiday In Berlin, Full Blown 6:26
A7 Aybe Sea 2:49
B1 Little House I Used To Live In 18:46
B2 Valarie 3:16